Γενικά, σαν άνθρωπος προσπαθώ να βρώ τη θετική πλευρά της ζωής. Σαν blogger πάλι,ΟΧΙ. Και η χώρα στην οποία ζω βοηθάει σημαντικά στο να το επιτύχω αυτό. Μαντέψατε λάθος. Το κράξιμο που ρίχνω μέσα απο εδώ δεν οφείλεται ουτε στον πρόωρο απογαλακτισμό μου, ούτε στο ότι η μάνα μου με έδερνε με τη ζώνη του πατέρα μου.
Σήμερα θα επικεντρωθώ στον δημόσιο τομέα της χώρας μας και συγκεκριμένα στο Ε.Σ.Υ.. Τα αρχικά θυμίζουν: "Εσύ μαλάκα φταις που φτάσαμε εδώ με αυτούς που ψηφίζεις τόσα χρόνια" (τουλάχιστον σε εμένα αυτό θυμίζει). Για όσους δέν κατάλαβαν από τον ευφάνταστο τίτλο, θα αναφερθώ στην πρόσφατη επίσκεψή μου στο Ασκληπιείο Βούλας.
Είχα την ατυχία να σπάσω το ένα δάχτυλο του χεριού μου. Και μάλιστα το καλό για όσους κατάλαβαν. Ο πόνος ήταν μεγάλος. Όχι όμως τόσο μεγάλος όσο αυτός που ένιωσα όταν διάβηκα το κατώφλι του νοσοκομείου για να μου το μαστορέψουν. Θα περιγράψω την επίσκεψη που έγινε 2 βδομάδες μετά για να μου βγάλουν τα ράμματα γιατί η πρώτη μου επίσκεψη δεν είχε τόσο κέφι (Ναι, το χτύπησα τόσο δυνατά που άνοιξε).
Το βασανιστήριο ξεκινάει από την είσοδο στον εξωτερικό χώρο του νοσοκομείου με πινακίδες να δείχνουν το δρόμο για 32 διαφορετικά κτίρια που το καθένα έχει πάρει το όνομά του από κάποιον ευεργέτη-γιατρό-δήμαρχο-υδραυλικό της γειτονίας οπότε δεν σε βοηθάει στο να καταλάβεις που πηγαίνεις. Φυσικά υπάρχουν και χρωματιστές λωρίδες (ποιες;;;) στο έδαφος που σε οδηγούν στα επείγοντα κλπ. Έξυπνο αλλά εδώ είναι ελλαδιστάν. Όσοι έχουν προσέξει τις λωρίδες στους ελληνικούς δρόμους (ποιες;;;) θα καταλάβουν οτι οι χρωματιστές λωρίδες αχνοφενονται σε μερικά σημεία μόνο και έχουν να περαστούν απο το έτος ίδρυσης. Γενικά και ο Indiana Jones να είσαι δύσκολα θα βγάλεις άκρη. Στο τέλος βρίσκω ένα χώρο να βάλω το αυτοκίνητο που το έδαφος έιναι τόσο ανώμαλο που ακόμα και ο Ken Block θα φοβόταν να βάλει το Fiesta του εκει μέσα.
Εξωτερικά Ιατρεία ο προορισμός μου για να πάρω αριθμό και να σκάσω και το 10ευρώ νταβατζιλίκι. Η κατάσταση γνωστή: Άπειρος κόσμος, 4 γκισέδες για εξυπηρέτηση και να λειτουργεί μόνο ο ένας. Μέσα στο γραφείο υπήρχαν άλλες 2 κυράτσες αλλά ήταν απασχολημένες με το να κατεβάζουν το ένα κουλούρι μετά το άλλο και να κάνουν διαγωνισμό ποιανής ο άντρας είναι πιο μεγάλος μαλάκας. Στο ενδιάμεσο μετέφεραν και ένα χαρτί που και που από το γραφείο στο αρχείο για να δείχνουν απασχολημένες. Πάνω στο τζάμι έγραφε: "ΟΧΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ" ενώ δίπλα υπήρχε ο αρμόδιος γκισές για πληροφορίες αλλά ήταν όλως περιέργως άδειος. Και τώρα επειδή ο μαλάκας που έπρεπε να είναι εδώ, είναι κάτω και τρώει το φαί των ασθενών πρέπει εγω να κάνω θυσία καμιά κατσίκα μπας και με φωτίσουν οι θεοί του Ολύμπου. Ευχαρίστως θα θυσίαζα τελετουργικά τις κυράτσες που είχαν φάει από μισό Βενέτη η κάθε μια απλά και μόνο για την ευχαρίστηση. Η αναμονή ωστόσο δεν είναι τόσο ανιαρή αφού εμφανιζόταν μια στο τόσο και ένα καροτσάκι με μια γριά πάνω το οποίο το οδηγούσε ενας νοσοκόμος ο οποίος ούτε δίπλωμα για ποδήλατο δεν θα μπορούσε να βγάλει αν υπήρχε. Ο μαλάκας εμβόλιζε με το καρότσι τον κόσμο λες και ήταν ηνίοχος σε δρεπανοφόρο άρμα των Περσών εναντίον της φάλαγγας των Ελλήνων.
Είναι τόσο μεγάλη ανάγκη η δημιουργία θέσεων στο δημόσιο για τα κομματόσκυλα που ως γνωστόν η γραφειοκρατία είναι απίστευτη. Αφού πέρασα το βιβλιάριο από την υπάλληλο έπρεπε να πάω σε έναν άλλον τύπο για να του σκάσω το 10ευρω και στη συνέχεια να ξαναγυρίσω στην υπάλληλο.
Αφού τελείωσα με τη χαρτούρα , έπρεπε να περάσω μισή ώρα περιμένοντας μέχρι να έρθει η σειρά μου να μπω στο γραφείο του γιατρού. Η διαδικασία είναι απλή: Μπαίνεις στο γραφείο του γιατρού απλά και μόνο για να σου πεί να πας στην γυψοαίθουσα. Λες και δεν μπορούσαν να σου πουν να πάς κατευθείαν εκεί. Εντωμεταξύ αυτός ο μαλάκας την άραζε στο γραφείο με το youporn και ανα 45λεπτό πέρναγε από την γυψοαίθουσα για να πεί στους ειδικευόμενους τι να κάνουν με τον καθένα. Αυτό σήμαινε ένα μισάωρο έξω από το γραφείο του και άλλο ένα μισάωρο στη γυψοαίθουσα να περιμένω, πότε θα του καυλώσει να έρθει για να δεί το πρόβλημα. Αφού ήρθε λοιπόν και το είδε εξ αποστάσεως λες και έχω ψωρίαση, είπε να μου βγάλουν τα ράμματα. Προηγήθηκε το ξετύλιγμα του δαχτύλου από τις γάζες από τον ειδικευόμενο που με πέθανε επειδή είχα ακόμα ανοιχτές πληγές. Με γωνιοτροχό να τις έκοβε για να βγούν, λιγότερο θα με πόναγε. Ο πόνος μου κράτησε συντροφιά και στο κόψιμο των ραμμάτων, όσο εγώ σκεφτόμουν 5 διαφορετικούς τρόπους για δολοφονία ειδικευόμενου. Ήθελα να κάνω κάποιες ερωτήσεις, σχετικά με το τι θα πρέπει να κάνω από εδώ και πέρα, στο γιατρό αλλά αυτός γύρισε και με επέπληξε που τον ενοχλούσα από την εξέταση των υπολοίπων. Έτοιμος ήμουν να τον χτίσω με γύψο και να τον πετάξω στη θάλασσα αλλά λυπήθηκα τους υπόλοιπους ασθενείς που δεν έφταιγαν σε τίποτα να μείνουν χωρίς γιατρό.
Έφυγα σχεδόν τρέχοντας από εκεί μέσα ευχαριστώντας τον θεό που επιτέλους ξεμπέρδεψα από το μαρτύριο. Δεν κατάφερε να σβήσει το χαμόγελο μου ούτε το γεγονός ότι θα χρειαζόμουν επειγόντως αμορτισέρ λόγω της πίστας Dakar που έχει το νοσοκομείο για πάρκινγκ. Βγαίνοντας από το νοσοκομείο και κατηφορίζοντας με κατάπιε η κίνηση της Παραλιακής αλλά δεν με ενοχλούσε καθόλου. Σε αντίθεση με τον ταρίφα που ήταν δίπλα μου και ο οποίος ενημέρωνε για την σεξουαλική δραστηριότητα των μανάδων τους πολλούς από τους οδηγούς και απονέμοντας τους παράλληλα το βραβείο της ανοιχτής παλάμης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου